Ingezonden verhaal

  • Ingezonden stuk van Anoniem

Mijn moeder is echt een graatje erger dan de moeder uit het boek van Lisa.

Toen ik het boek van Lisa aan mijn moeder gaf met moederdag (echt toepasselijk, ik weet het) toen ik nog probeerde erover te praten en ervan overtuigd was dat zij geen narciste kon zijn, zei ze dat het haar een spannend boek leek en het meteen ging lezen.

Ik hoopte echt dat er eens een goed gesprek uit voortkwam, gewoon naar aanleiding van wat die kinderen in het boek meegemaakt hadden en hoe die moeder deed. Heel naief was ik toen nog. Nu weet ik wel beter.

Al na een paar dagen kreeg ik commentaar. Ze zei dat het op ons leek, dat zij op die moeder leek en ik op die dochter.
Echt ongelooflijk vond ik haar reactie. Net of ze toegaf hoe zij is.

Ik zei voor de grap (omdat ik het ijs wilde breken en erover wilde praten) dat ze gelijk had maar ze ging er verder helemaal niet op in. Zoals meestal als ik ergens met haar over probeerde te praten. Ik voelde mezelf eigenlijk bijna nooit honderd procent goed in haar buurt, alsof ik op een automatische piloot reageerde en op mijn hoede moest zijn met wat ik zei om haar pijnlijke reacties te omzeilen. Het gesprek draaide ze altijd weer naar haarzelf toe, het maakte niet uit wat of hoe ik iets zei of op wat voor toon, alsof ik niet bestond of mijn gevoel er niet toe deed.

Heel af en toe, en dat gebeurde niet vaak, ging ze doorvragen over iets wat ik vertelde.

Maar de laatste jaren viel me op dat ze dat iedere keer weer naar boven haalde op een ander moment en vaak als ik mezelf minder fijn voelde of niet zo lekker in mijn vel stak. Net of ze dat aanvoelde. Ik kreeg dan steeds een emotionele trap na en iedere keer moest ik bijkomen van haar gemene opmerkingen. Ze kon heel sarcastisch doen en zei bijvoorbeeld dingen als “Dat ik maar beter op had moeten letten” toen ik werkeloos werd en gekort werd op mijn loon en maar moest zien rond te komen voordat ik een andere baan vond. “Gelukkig” had ik geen gezin dat onderhouden moest worden. Ik werd gedeeltelijk afgekeurd omdat ik burn-out was en bij nader inzien volgens mijn psycholoog PTSS had en nog steeds therapie bij haar volg. De sessies zijn loodzwaar maar ik wil beter worden of op zijn minst hiermee om leren gaan en mijn verleden achter me laten.

Het word tijd dat ik voor mezelf kies. En ga leren om bij mijn eigen gevoel te blijven (want ook dat had ze van me afgepakt). Ik heb het geluk dat mijn psycholoog dit serieus neemt. Zo te zien ben ik niet de enige met dit probleem.

Ik heb momenteel het contact met mijn moeder verbroken. Ik kon niet meer. Ik was dat schuldgevoel over mezelf zo zat. Ik was het zat om aldoor zo kwaad op mezelf te zijn na een bezoek aan haar terwijl ik nooit begreep waar dat rotgevoel vandaan kwam. Ik gaf mezelf de schuld, ik had gefaald.

Ik weet niet of ik het contact voor altijd verbreek maar nu heb ik het nodig om hiervan los te komen en om niet nog verder in de problemen te raken. Voor nu voelt het als een soort bevrijding, alsof ik er eindelijk mag zijn.

In deze maatschappij mag je niet zo snel zeggen dat je moeder niet zo goed voor je was of dat je geen fijne moeder had. Inderdaad, omdat je geacht wordt om altijd en te allen tijde van hen dient te houden of te vergeven. Maar als je er zelf aan onderdoor gaat is niemand ermee geholpen. Ook mijn moeder niet. Ik begrijp nu wel dat ze niet beter wist maar ik moet ook verder.

Advertenties

One thought on “Ingezonden verhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s